.

maca bitkisi

14 Temmuz 2015 Salı

replika telefonlar ve insan ile mahşer99

 replika telefon


replika telefonlar ve insan ile mahşer99 bugün replika telefonlar yazıaını  yazdı ve replika telefonlar dediki içeri dönüp biraz daha yedi. Ekmek bayattı ama küflenmemişti -hiç-Addie Richardson’m mutfağında yeşil yüzünü göstermeye cesaretlezdi-ve yarım kavanoz dolusu fıstık ezmesi bulmuştu. Fıstık ezmeli jıjf sandviçi yedikten sonra yolda acıktığı takdirde yemek üzere bir tane jjlıa yapıp cebine koydu.
Saat yediye yirmi vardı. Tekrar dışarı çıkıp çuvalını aldı ve verandamın basamaklarını dikkatlice indi. Yolduğu tüyleri titizlikle bir başka çu-doldurmuştu, ama aradan kaçan birkaçı, sulanmadığı için kurumaya j,jj2 tutmuş bahçeye doğru uçmuştu.
Abagail derin bir iç çekti ve, “Gidiyorum Tanrım,” dedi. “Eve dönülürüm. Yavaş ilerleyeceğim, gece yarısından önce varacağımı sanmıyo-nımama Incil’de ne gecenin dehşetinden ne gündüzün uçanından korkun Senin isteğini elimden geldiğince yerine getirmek için yola çıktım, [jıfen benimle yürü. İsa’nın hatırı için, âmin.”
Asfalt yolun toprağa döndüğü yere vardığında zifiri karanlık çök-Bİİştii. Ağustosböcekleri ötüyor, ıslak bir yerden, muhtemelen Cal Goo-dfll’in çiftliğindeki yalaktan kurbağaların vıraklaması yükseliyordu. Ay vâında doğacak, iyice yükselmeden önce kan kırmızısına bürünmüş hal-jegökyüzünde asılı kalacaktı.
Dinlenip fıstık ezmeli sandviçinin (ezmenin yapışkan tadını dengelemek için yanında kuşüzümü reçeli olması için neler vermezdi, ama Addie Richardson reçelleri kilerde saklıyordu ve kilere ulaşmak için pek çok basamak inmesi gerekiyordu) yarısını yemek üzere oturdu. Çuval hemen yanındaydı. Her yeri ağrıyordu ve önünde daha yürünecek dört kilometre olmasına rağmen bütün gücü tükenmiş gibiydi... ama içi tuhaf bir şekilde coşku doluydu. Gece vakti yıldızlar altında açık havada en son ne zaman bulunmuştu? Yıldızlar her zamanki gibi pırıl pırıl parlıyordu. Şansı yaver giderse birinin kaydığını görüp dilek tutabilirdi. Yıldızlarla bezeli, ayın bir sevgili gibi yüzünü gösterdiği bu ılık yaz gecesi ona yine tüm heyecanlan, ^ çıkışları, ateşi ve geleceğin gizemi karşısındaki muhteşem kırılganh-
Stephen King O göndermişti bunları... Kara Adam.
Deh.şet içini sardı. Artık yüzlercesi etrafını sarmıştı. Griler, kahv^ rengiler, .siyahlar, hepsi de tavuk kokusu alıyordu. Yolun iki tarafına y,ğ|| mışlar, kokusunu aldıkları ete ulaşabilmek için birbirlerinin önünegeçn,ç ye çalışıyorlardı.
Tavukları vermek zorundayım. Tüm çabalarım hoşunaymış. Vermez, sem beni parça pinçik ederler. Boşuna uğraşmışım.
Zihninin karanlığında Kara Adam’ın sırıtışını ve öne uzattığı yu^ ruklarından damlayan kanı görebiliyordu.
Çuval bir daha sertçe çekiştirildi. Bir kez daha.
Yolun karşısındaki sansarlar, karınları yere değecek şekilde çökerek ona doğru yaklaşıyordu. Vahşi gözleri, ay ışığı altında buz parçaları gibi parlıyordu.
Ama kim hana inandıysa bilsin, o yok olmayacak... çünkü üzerinde işaretim olacak ve ona hiçbir şey dokunamayacak... o hana ait, dedi Taun...
Ayağa kalktı. Hâlâ ölesiye korkuyordu, ama artık ne yapacağını biliyordu. “Defolun!” diye bağırdı. “Evet, bunlar tavuk, ama misafirlerim için! O yüzden defolun!”
Geri çekildiler. Gözlerinde tedirgin bakışlar belirdi. Ve aniden havada eriyen duman gibi yok oluverdiler. Bir mucize, diye düşündü ve şükran duygusuyla coşku içini sarıverdi. Sonra aniden buz kesti.
Batıda, Rocky Dağlan’nm ötesinde, ufukta bile görünmeyen bir yerde bir gözün -parlayan bir göz- aniden açılarak kendisini aradığını hissetti. Kelimelerini yüksek sesle söylenmişlercesine net bir şekilde duydu: Kim var orada? Sen misin ihtiyar?
“Burada olduğumu biliyor,” diye fısıldadı karanlığa. “Yardım et Tanrım. Bana, bize yardım et.”
Çuvalı peşi sıra sürükleyerek eve doğru yürümeye devam etti.
İki gün sonra, 24 Temmuz’da geldiler. Gönlünce hazırlık yapamamıştı; yine gücü tükenmişti, bir yerden başka bir yere ancak bastonunun yardımıyla gidebiliyor, tulumbadan suyu güçlükle çekiyordu. Tavukları öldürüp sansarları kovduğu günün ertesinde çok uzun bir süre uyumuştu,
yasında Rocky Dağlan’nda yüksek, serin bir geçitte olduğunu görmüş-, Karayolu, bu boşluğu sabah on bir kırk beş ila on iki çeyrek arası bütün gün gölgeler içinde bırakan dik kaya duvarları arasında kıvn-uzanıyordu. Rüyasında gündüz değil geceydi ve ay yoktu. Bir yerler-kurtlar uluyordu. Birdenbire zifiri karanlığın içinde bir göz açılarak bir şekilde bir o yana bir bu yana döndü. Gece rüzgârı ladinler ve ,^lar arasında esiyordu. Oydu ve Abagail’i arıyordu.
0 uzun uykudan kendini yatarken olduğundan daha bitkin hissedeki; uyandı ve Tann’ya bu yükü omuzlarından alması, hiç olmazsa gitme-istediği yönü değiştirmesi için bir kez daha yalvardı.
Kuzeye, güneye veya doğuya dersen. Tanrım, Hemingford Home’dan şükürler ederek ayrılacağım. Ama batıya git deme, beni o Kara jidam’a doğru gönderme. Rocky Dağları aramızda yeterince büyük bir en-5j| değil- And Dağları bile yetmez.
Ama fark etmiyordu. Er ya da geç. Kara Adam kendini yeterince kuv-yeili hissettiğinde kendisine karşı çıkanları bulmaya gelecekti. Bu sene olmazsa gelecek sene. Köpekler salgın yüzünden telef olmuştu, ama dağlar-jjjki kurtlar Şeytanın Oğlu’na hizmet etmeye hazır bir halde hayattaydı.
Ve ona hizmet edecek olanlar sadece kurtlar değildi.
Misafirlerinin nihayet geldiği günün sabahında, saat yedide ocak iyi-cekızanadek altına odun attı ve odun sandığını tamamen doldurdu. Tanrı ona serin, bulutlu bir gün kısmet etmişti. Hava haftalardır ilk kez bu kadar srindi. Karanlık çökerken yağmur bile yağabilirdi. I958’de kırdığı kalçası öyle söylüyordu.
Önce kilerindeki konserve malzemeleri ve bahçeden topladığı tazereplika telefonlar raventlerle çilekleri kullanarak turtaları pişirdi. Tanrıya şükür ki çileklerin en olgun zamanıydı ve boşa gitmeyeceklerini bilmek güzeldi. Bir şeyler pişirmek kendisini daha iyi hissetmesini sağladı, çünkü pişirmek, hayatın lakendisiydi. Bir yabanmersinli, iki raventli çilekli, bir de elmalı turta )iaptı. Kokuları, mutfağı sardı. Sonra turtaları soğumaları için her zaman .vaptığı gibi pencerenin önüne koydu.
Taze yumurta olmamasına rağmen elinden gelenin en iyisini yapmıştı. Halbuki daha birkaç gün önce bir kümesin içindeydi ama yumurla-
ya ihtiyacı olabileceğini düşünememişti. Öğleyi geçtikten sonra 7 rengi solmuş muşambayla kaplı olan küçük mutfağı kızaran piliçleridir' kuşu sardı. İçerisi iyiden iyiye ısmınışlı, aksayarak verandaya çıktı "
Tavuğun eti hafif ve lezizdi. Gelenlerden biri gidip bir düzine toplayabilir ve dışarıda kendilerine güzel bir ziyafet çekebilirlerdi.
Tavukları kâğıt havluların üzerine koyduktan sonra gitarını alıpa^j^^ verandaya gitti, oturdu ve çalmaya başladı. En sevdiği ilahileri söylüyQ^ yüksek, titreyen sesi durgun havada süzülüyordu.
“Önümüzde sınavlar ve günaha teşvikler,
Umursamak yük ve engel mi bize?
Cesaretimizi asla kaybetmemeliyiz,
Tanrıya dua etmeyi bırakmamalıyız.”
Müzik kulağına o kadar iyi geliyordu ki (gerçi artık kulaklarına doğru notayı çaldığından emin olabilecek kadar güvenemez olmuştu) bir tane daha çaldı, ardından bir tane daha, bir tane daha.
Kuzeyden gelen bir motor sesi duyduğu sırada “Cennete Yürüytifü replika telefonlar çalıyordu. Bir araç, kasaba yolundan ona doğru ilerliyordu. Söylemeyi bıraktı ama başını yana eğip kulak kesilirken parmakları tellere dalgınca vurmaya devam etti. Geliyorlardı, evet Tanrım, yollarını bulabilmişlerdi. Artık toprak yola girmiş olan kamyonetin gerisinde oluşan toz bulutuna görebiliyordu. İçini yoğun bir heyecan sardı ve en güzel giysilerini giymiş olduğuna sevindi. Gitarını dizlerinin arasına koydu ve henüz güneş olmamasına rağmen eliyle gözlerini gölgeleyerek baktı.
Motor sesi artık iyice yükselmişti. Mısırların Cal GoodeH’in büyükbaş hayvanlarının bulunduğu otlakla birleştiği yerde her an... Evet, işte görebiliyordu, yavaş ilerleyen bir Chevrolet çiftlik kamyonetiydi. Ön kısmı doluydu; görünüşe bakılırsa dört kişi sıkışarak oturmuştu (yaşı yüz sekizdi ama uzağı hâlâ iyi görüyordu). Kasada da ayakta durmuş, ileri bakan üç kişi vardı. Zayıfça, sarışın bir adam, kızıl saçlı bir kız ve ortada... evet,oydu, erkek olmayı yeni öğrenen bir çocuk. Saçları siyah, yüzü dar, alnı açıktı. Verandada oturduğunu görünce deli gibi el sallamaya başladı. Bir süre sonra sarışın da onu taklit etti. Kızıl saçlı kız sadece bakmakla yetindi. Abagail Ana elini kaldırıp onlara karşılık verdi.replika telefonlar sundu..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder